Μανδύας
Περιεχόμενα
Σκηνή 1η
Ο μανδύας αυτός είναι βαρύς πάνω μου, με κάνει και λυγίζω.
Τυλίγει όλο το σώμα μου, την κεφαλή μου, το πρόσωπό μου,
μπαίνει μέσα από τα ρουθούνια και το στόμα μου και τυλίγει
την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή.
Δεν μου τον φόρεσε κάποιος, όχι όχι,
εγώ τον διάλεξα. Τον έπλεξα βελονιά βελονιά,
υπομονετικά, στα τυφλά.
Διάλεξα ό,τι πιο μαύρο έστυβα από μέσα μου,
ό,τι πιο βλαβερό, βρώμικο, ποταπό να το κάνω
φορεσιά.
Ένα τομάρι κεντημένο από εφιάλτες και δηλητήριο.
Με αυτό περιφέρομαι ανάμεσά σας,
σέρνομαι πίσω από πτώματα,
συνομιλώ με τους αδειανούς τάφους,
κοιμάμαι κάτω από σαπισμένα δέντρα.
Λειτουργεί ως ασπίδα, να απορροφά ό,τι πάει να βγει έξω,
ένας ανηχοϊκός θάλαμος που καταπίνει τις κραυγές μου
από τους άλλους.
Μια θολούρα στην εικόνα μου, κρύβει καλά τις χαρακιές
της αυτοτιμωρίας μου.
Έτσι λοιπόν, ζω κάθε ημέρα κατάσαρκα και εσωτερικά με
τον μανδύα μου.
Αλλά σήμερα τον έβαλα λίγο στην άκρη,
να βγω μπροστά σας γυμνός,
ευάλωτος,
μόρφωμα,
χωρίς περιστροφές και χωρίς καθυστερήσεις να αποκαλυφθώ.
Δίπλα μου στέκονται φιγούρες που έρχονται από αλλού,
νεκροί και χαμένοι,
ποιητές και πόρνες,
το χαμένο μου παιδί κρατιέται πάνω μου,
ο μπέμπης μου.
Ταΐζω με λίγο φως τις ψυχές αυτές να μου κάνουν παρέα,
κρασί στυφό να τις κεράσω,
αμύγδαλα, στάρι και ρόδι.
Την πόρτα που διαβαίνουν την βλέπω, την ξέρω,
άγκυρες η αγάπη μου και η έγνοιά μου,
αποδυναμώνονται και σκουριάζουν από τα δάκρυα.
Φως μπλε γεμίζει το δωμάτιο,
ένα κρύο ξερό σκληραίνει το δέρμα,
από εδώ θα αρχίσει η αφήγηση η στερνή.
Στο βιβλίο θα γραφτεί για να μην ξεχαστεί.
Σκηνή 2η
Παρατηρώ τους ανθρώπους, είναι μια συνήθεια που έχω από μικρός.
Διακρίνω μικρές ανεπαίσθητες λεπτομέρειες στον τρόπο που εκφράζονται,
διακυμάνσεις στον τόνο της φωνής τους, αλλαγή στα μάτια τους.
Κοιτάζω πέρα από το σώμα τους, πέρα από την ύπαρξή τους,
προχωράω σε αυτό που λέγεται φως.
Δεν το κάνω επίτηδες, έρχεται από μόνο του.
Δεν χρειάζεται να έχω οπτική επαφή μαζί τους,
το νιώθω όπως η μητέρα το μωρό.
Στο γραφείο μου κάθομαι ένα βράδυ και γράφω,
μέσα μου μια φωνή ψιθυρίζει,
τα άκρα μου παραλύουν, μη φοβάσαι δεν θα φύγω.
Σούσουρο μεγάλο στο δωμάτιο σηκώνεται,
κουβέντες, λόγια και ένα πνιχτό κλάμα.
Ο χρόνος αλλάζει, σταματάει, στέκεται ακίνητος.
Απέναντί μου η φιγούρα σου,
κουλουριασμένη σε μια πολυθρόνα,
στην τηλεόραση ένα τραγούδι να παίζει,
κάποιος μέσα στην κουζίνα μαγειρεύει για εσένα.
Δεν θες να είμαι εκεί,
φεύγω.
Περνάω σε μια στάση του μετρό,
στέκομαι δίπλα από έναν νεαρό,
αγχωμένος είναι.
Μου μοιάζει.
Κουβαλάει μια τσάντα γεμάτη,
τα γυαλιά του στραβά στο πρόσωπο,
τα μούσια του ανακατεμένα,
η ματιά του ακίνητη.
Μπαίνουμε μαζί στο συρμό,
καθόμαστε δίπλα δίπλα,
μυρίζω το φόβο που υπάρχει,
ακούω τις σκέψεις του κόσμου,
δεν μπορώ,
φεύγω.
Κάθομαι πάλι στο γραφείο, ο χρόνος άρχισε πάλι να με κυνηγάει.
Ενώ πιστεύουμε ότι μπροστά μας πάει
για εμάς αντίστροφα μετράει.
Σκέφτομαι τον θάνατό μου, μακάρι να είναι ήσυχος,
στον ύπνο μου καλύτερα.
Θλίψη δεν θέλω να μοιράσω, αθόρυβα να ξεκουραστώ.
Ξεκινάω να γράφω,
γράφω χωρίς σταματημό.
Σκέψεις σαν καταραμένα φίδια από τα γραπτά πετιούνται,
λέξεις που σάπισαν μέσα μου,
σκέψεις που ποτέ δεν τις είπα,
θέλω που ξεψύχησαν διψασμένα για ζωή.
Σκηνή 3η
Ξεφλουδίζω.
Βγάζω τα τομάρια που φοράω για να φανεί το πραγματικό.
Δεν είναι στιλπνό, δεν είναι νεανικό.
Ζαρωμένο, γεμάτο φουσκάλες και χαρακιές.
Σαν το φίδι ξεφλούδισα, να αποκαλυφθώ εδώ μπροστά σας,
στο θέατρο της ζωής μόνος ανεβασμένος στον χορό.
Βλέπω τη βδελυγμία στα μάτια σας,
αισθάνομαι την κρυφή παρανοϊκή χαρά σας,
εσείς οι γυαλιστεροί, οι αμόλυντοι, οι άσπιλοι.
Με τρώνε τα μάτια σας, εισχωρούν παντού.
Δεν με νοιάζει.
Γι’ αυτό το κάνω εξάλλου.
Ελάτε καλοί μου άνθρωποι, εσείς στην πρώτη σειρά πρώτα,
εσύ η πρώτη μου αγάπη,
εσύ που ήμουν ο έρωτάς σου,
εσύ που με αποκαλούσες παιδί σου,
ελάτε,
ζυγώστε,
δείτε με, θαυμάστε με.
Δείτε πόσο γέρασα από τα δεκαοχτώ μου,
δείτε πόσο καλά έγινα το αντίδοτό σας,
στο δηλητήριο που έτρωγα από τα χέρια σας.
Αντίδοτο,
τι ωραία λέξη.
Για να είσαι αντίδοτο χρειάζεται να έρθεις σε επαφή με το δηλητήριο.
Ελάτε,
μη ντρέπεστε. Εδώ είμαι, δεν θα πάω πουθενά.
Δείτε το φόβο του θανάτου πώς ζέχνει πάνω μου,
την ελπίδα που σκοτώνω για να ζείτε.
Θέλετε σε αυτό το χορό να γίνω γελωτοποιός;
μήπως θα σας ευχαριστούσε να ταΐσω τα λιοντάρια;
Έχω καλύτερη ιδέα,
γιατί να μη δείτε εδώ ζωντανά πώς είναι μια ψυχή να λιώνει;
Να, ο μανδύας μου είναι στα παρασκήνια,
δεν τον έχω μαζί μου.
Δεν με προστατεύει τίποτα.
Ναι, παρακαλώ, δώστε μου αυτές τις φευγαλέες ματιές
που δείχνουν μίσος και τις κρύβετε πίσω από
τον ανθρωπισμό σας.
Ναι, σας παρακαλώ, πείτε αυτά τα πικρά λόγια,
που μετά τα καλύπτετε με ενδιαφέρον.
Το ξέρω καλοί μου ότι είμαι καλός,
στόμα έχω και μιλιά δεν έχω.
Σώμα έχω για να γίνει ο καμβάς σας,
ψυχή για να χορτάσει τα σκοτάδια σας.
Το ξέρω καλοί μου, είστε μαζί μου,
ναι με στηρίζετε,
πάντα με στηρίζατε.
Και εγώ καλοί μου μαζί σας είμαι,
έβλεπα και άκουγα αλλά με τροφοδοτούσε όλο αυτό.
Εδώ μπροστά στο χορό, γυμνός, ταπεινωμένος,
σας στέλνω πίσω το θυμό μου.
Σας δείχνω τα δόντια μου που τα έσπασα τρίζοντας
αντί να ροκανίζουν τα κόκκαλά σας.
Σας δείχνω τα νύχια μου που χαράκωσαν το πρόσωπό μου
αντί για το δικό σας.
Σας δείχνω έναν, πόσο προδομένος Θεέ μου νιώθω,
πόσο ηλίθιος που έζησα με ανθρώπους.
Η αυλαία πέφτει, η σκηνή κλείνει, ο ηθοποιός ετοιμάζεται
για την τέταρτη σκηνή.
Σκηνή 4η
Έχει μια παράξενη ησυχία εδώ πέρα,
ο διάλογος δεν έχει ξεκινήσει ακόμα.
Βαριές μυρωδιές από τσιγάρο έχουν γεμίσει τον αέρα,
αλκοόλ που ήταν κλειστό για χρόνια
και μια αίσθηση πανικού.
Οι καρέκλες γύρω μου άδειες,
η ορχήστρα έχει αφήσει τα όργανα.
Χάσκουν στο πάτωμα τρύπες από οξύ,
και ο καθρέπτης έχει θαμπώσει σε αυτόν τον τοίχο.
Η σκόνη έχει κατακτήσει τα πάντα.
Ζωγραφίζω έναν κύκλο στο πάτωμα και κάθομαι μέσα του.
Δεν θυμάμαι πώς με έφεραν εδώ,
το κλάμα του μωρού ακούγεται από το βάθος.
Το κλάμα που δεν πρόλαβε να ακούσει ο κόσμος,
που δεν πρόλαβα να το κανακεύσω.
Το κλάμα.
Το κλάμα το δικό μου.
Με γυροφέρνουν όντα, σέρνονται παντού.
Κόκκινα μάτια,
μυτερά μαύρα δόντια,
ουρές,
φολίδες,
διχαλωτές γλώσσες.
Μιλάνε με φωνή ανθρώπου,
ζητάνε μια χάρη.
Στον πάνω όροφο παίζει μια μουσική,
ένα παλιό γαλλικό τραγούδι,
λα λα λα, δεν μπορώ να το καταλάβω καλά.
Μια χάρη.
Βγες από τον κύκλο, χόρεψε με εμάς,
ζήσε με εμάς.
Παρανοϊκό γέλιο τα πιάνει,
δαγκώνουν το σώμα τους.
Βγες γαμημένε γιε,
βγες να χορέψεις το χορό σου.
Έλα μαζί μας στο αλώνι της ψυχής σου,
πλούτη, δόξα και χαρά θα γεμίσεις.
Βγες και έλα να δείξουμε τι είμαστε,
πού μπορούμε να φτάσουμε.
Οξύ και δηλητήριο να στάξουμε στα μάτια μας.
Βγες γαμημένε.
Κλείνω τα μάτια, επίκληση στους προγόνους.
Επίκληση στο μέσα μου,
πάρε με από εδώ,
πήγαινέ με πίσω.
Άγγελε με την πύρινη ρομφαία,
και τη χρυσή στολή,
κράτα με γερά.
Σήμερα μυρίζει μακελειό.
Σκηνή 5η
Έχω σκεφτεί πολλές φορές τον θάνατό μου,
σε παραλλαγές,
με τον κατάλληλο φωτισμό
και τις υπερβολές.
Έχω δει να είμαι γέρος και να φεύγω ήσυχα,
νέος χτυπημένος από κάποια ασθένεια,
απογοητευμένος αυτόχειρας.
Όλα τα έχω δει, τα έχω παίξει στο μυαλό μου.
Βραδιές αρκετές πριν κοιμηθώ σκέφτομαι θηλιές,
άλλες φορές σκέφτομαι ότι καλύτερα είναι να φύγω,
να εξαφανιστώ.
Επιστρέφω στο μυαλό μου σε πρόσωπα που θεωρώ κοντά μου
και ας με έχουν τοποθετήσει μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί,
με σημείωση χαραγμένη πάνω του,
μην ανοιχτεί.
Απορώ πώς θα δεχτούν την απώλεια,
μπορεί να κλάψουν,
μπορεί να πονέσουν,
πού και πού κάποιος να με θυμάται.
Αλλά ο χρόνος είναι εδώ για να δώσει το γιατρικό του,
και ήσυχα ο καθένας του τα βράδια να κοιμάται.
Δεν θέλω να σπείρω πόνο,
αγάπη ήθελα και χαρά.
Μερικές φορές θυμώνω με τον εαυτό μου,
κακιώνω με όλους,
αναμασάω αυτά που πιστεύω ότι με αδικούν.
Φωνάζω και απαντάω σε υποτιθέμενες συζητήσεις,
ξαναπαίζω το έργο με άλλες απαντήσεις.
Στο τέλος καταλαβαίνω,
το λάθος ήμουν εγώ.
Πίσω βήματα δεν υπάρχουν πια,
δεν είναι κάτι που συζητιέται.
Όπου είμαι γραπωμένος ψυχολογικά,
χρειάζεται να νεκρωθεί φυσικά.
Δεν μετανιώνω για εμένα, οι λάθος αποφάσεις είναι θεμιτές,
μετανιώνω που το λάθος το κάνουμε ευαγγέλιο,
και το στραβό παρακαλάμε να αλλάξει με προσευχές.
Ξέρεις,
αγάπησα πολύ τη ζωή, ακόμα την αγαπώ.
Θέλω να ρουφήξω κάθε πτυχή της,
να πω όλα όσα με έκαναν να ντραπώ.
Ξέρεις,
ερωτεύτηκα και σημαδεύτηκα, δεν το αλλάζω
μπορεί να μην έδωσα ό,τι ζητούσαν
αλλά έδωσα ό,τι παραπάνω είχα.
Ξέρεις,
μικρέ μου εαυτέ, θα σου πω αυτό που δεν σου είπαν,
είμαι περήφανος για εσένα,
σε αγαπώ.
Σκηνή 6η
Φεγγάρι σώσε με,
βγάλε με από αυτό το πηγάδι,
τα νύχια μου έμειναν κολλημένα στα τοιχώματα,
πόσες φορές πάσχισα να το ανέβω,
πόσες φορές έπεσα.
Φεγγάρι σώσε με,
πέτα για εμένα μια αχτίδα να πιαστώ,
σαν άτακτο άτι να με βγάλει,
καλπάζοντας από εδώ.
Γιατί να είσαι μόνο για τους ερωτευμένους;
Φεγγάρι σώσε με,
δώσε μου λίγο από το φως σου.
Στείλε κάτι από τη σκόνη σου εδώ,
κράτησέ μου λίγη συντροφιά ρε γαμώτο.
Φεγγάρι μην με λησμονάς,
όταν στην πανσέληνο από εδώ περνάς.
Μια επίκληση στο φεγγάρι, γιατί αποτελεί για εμένα το κοινό
μας σημείο ως άνθρωποι.
Είναι κάτι που σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης
όταν σηκώνουμε το βλέμμα μας στον ουρανό
το βλέπουμε.
Είναι σαν σε βλέπω και εγώ.
Έχουν υπάρξει στιγμές που αδιαφορώ για το περιβάλλον μου,
αγναντεύω πέρα από τον ορίζοντα.
Άλλες φορές με πιάνει μια μανία,
μανία να αυτοκαταστραφώ,
με ποτό, φαγητό, τσιγάρο ή εξάντληση.
Με τιμωρώ, όπως δεν θα τολμούσε να τιμωρήσει
άνθρωπος άνθρωπο.
Τα κείμενα αυτά είναι η τιμωρία μου.
Να βγω εδώ μπροστά σας χωρίς άμυνες,
χωρίς μανδύα.
Η αποχή σας να μου κοστίσει,
ο χλευασμός σας να με λυγίσει,
σας ευχαριστώ γι’ αυτό.
Παρανοϊκός θα πείτε,
χαμένα τα έχει,
εξεζητημένος επίτηδες,
πόρνη της προσοχής,
θα βρείτε όμορφα λόγια να με στολίσετε.
Μέσα σε αυτή την καθαρότητα της τρέλας μου,
πόσο μάταια μου φαίνονται όλα όσα πασχίζουμε,
Δίνουμε ενέργεια απλά για να το δηλώνουμε,
κάτι κάναμε και σήμερα.
Να και σήμερα κάτι κάναμε.
Οι ημέρες μου δεν είναι μοναχικές,
πλέον δεν κρατάω φύλλα ελπίδας,
ούτε προσδοκίες καλλιεργώ.
Πλέον υπάρχω σαν ασκητής,
ασκητής της ντροπής.
Μα γιατί δεν με επιβραβεύετε; Εσείς δεν ζητάτε να είμαι η μαϊμού σας;
Δεν ήρθατε εδώ σε αυτόν τον χώρο,
για να δείτε αχόρταγα τι κρύβεται από κάτω;
Εδώ δεν είστε; Σε αυτή τη γραμμή, σε αυτή τη λέξη;
Ε, να λοιπόν εδώ είμαι και εγώ.
Συναντηθήκαμε.
Οπλίστε το χέρι σας και χτυπήστε στο ψαχνό,
μην κάνετε ότι λυπάστε,
δεν λυπάστε.
Σκηνή 7η
Ζήλεψα πολύ,
ζήλευα εβδομάδες ολόκληρες.
Θρήνησα για τη ζήλια μου.
Χωμένος μέσα στον μανδύα μου κοιτούσα τους άλλους.
Κοιτούσα εσένα να γελάς,
να μιλάς ανάλαφρα,
να σε αγγίζουν,
να τους αποδέχεσαι
και εγώ ζήλευα.
Καταράστηκα για την ατυχία μου,
θύμωσα με την αποκοτιά μου,
έβρισα την τύχη τους.
Να ποθώ και να μην έχω,
έκλαψα μήνες.
Προσπάθησα να ξεχάσω,
να κόψω ό,τι σε θύμιζε,
να μισήσω ό,τι αγαπούσα,
να αδιαφορήσω.
Μπορείτε να δείτε πάνω καθαρά τις προσπάθειες,
ο μανδύας δεν με καλύπτει.
Δείτε αυτό το κομμάτι από την καρδιά που μου λείπει,
με τα δόντια το έκοψα.
Δείτε τα μάτια που λείπουν,
με πρόκες τα έβγαλα.
Στο μυαλό μπήκα από τους κροτάφους μου,
με κατσαβίδια και τανάλιες.
Έκοβα, έσκιζα και πετούσα όπου υπήρχε το όνομά της,
δεν με λυπήθηκα.
Όσο τα έκανα αυτά σας χαμογελούσα.
Χαμογελούσα και σας μιλούσα όσο την καρδιά μου μασούσα.
Σας καλημέριζα με τα χέρια μου γεμάτα αίμα.
Όταν γελούσα δυνατά ήταν για να κρύψω τον πόνο,
τον πόνο να ακρωτηριάζεις την ψυχή σου.
Γελούσα μέχρι δακρύων για να σας μπερδέψω,
να σας κρυφτώ γιατί έσβηνα το φως μου.
Σας έλεγα λόγια γλυκά για να μη γευτείτε την πίκρα
στο στόμα μου. Όταν έφτυνα τα δόντια μου,
σας τραγουδούσα.
Δάγκωσα τόσο τη γλώσσα μου μέχρι που την έκοψα,
στη θέση της έβαλα μια τσουκνίδα, να μου θυμίζει
την τιμωρία της σκέψης.
Δείτε τα πόδια μου, δεν τα κρύβει ο μανδύας πλέον.
Τα έσπασα.
Τα τιμώρησα που δεν έκαναν τα βήματα που θέλω,
αλλά αυτά που πρέπει.
Δείτε τα χέρια μου. Να εδώ μπροστά είναι.
Τα έκανα λωρίδες να μην αγκαλιάσουν ξανά.
Ελάτε όλοι,
περάστε να τα δείτε.
Χλευάστε με στην ανωτερότητά σας,
σκαλί με μάθατε να είμαι,
σκαλί θα γίνω.
Σκηνή 8η
Αρκετά μιλήσαμε για εμένα, ας κάνουμε ένα διάλειμμα
να μιλήσουμε για εσάς.
Ξέρω ότι δεν θέλετε να μιλήσετε, αλλά επιτρέψτε μου,
εξαίσιες εξοχότητες,
άνθρωποι με κύρος και λόγο στιβαρό,
επιτρέψτε μου να μιλήσει η αφεντιά μου
με λόγο ταπεινό.
Είμαι απέναντί σας, κοιτάξτε,
δεν κρύβω κάτι.
Ό,τι σας πω στα μάτια σας κοιτώ,
και θα προσπαθήσω οι λέξεις μου
να σας είναι χάδι.
Πόσοι ωραίοι και λαμπεροί είστε όλοι σας,
μορφωμένοι, εκλεπτυσμένοι, με ενσυναίσθηση.
Καμαρώνω τους τρόπους σας.
Το χιούμορ, την υποστήριξη και την οξεία σας διαίσθηση.
Το καλό θέλετε να σκορπάτε στο δρόμο σας,
απλόχερα τη βοήθειά σας,
τον άνθρωπο και την ισότητα να τιμάτε,
η κατανόηση είναι η αρχοντιά σας.
Τι ευαισθησία διακρίνω, τι χάρη.
Όταν όμως συναντιόσαστε,
τα δόντια σας κροταλίζουν,
τα νύχια σας ακονίζουν.
Κινείστε αθόρυβα ανάμεσα από εμάς,
εντοπίζετε παράσιτα,
με δύναμη τα διαλύετε. Χρυσούς κανόνες
στο χέρι κραδαίνετε,
"με εμάς ή εχθρός", εσείς αποφασίζετε
την τύχη καθενός.
Ό,τι δεν σας αρέσει το πνίγετε, βαθιά στο βάλτο της ζωής
το χώνετε.
Ό,τι δεν σας υπακούει το διαλύετε, πάνω στις στάχτες τους
υψώνεστε.
Έρχεστε πάντα αθόρυβα, χτυπάτε με μίσος, χτυπάτε με ορμή.
Δεν αφήνετε τίποτα πίσω που να θυμίζει ζωντανό.
Μετά χαμογελάτε, καλωσορίζετε, αστειεύεστε και την άτυχη
ζωή σας κλαίτε.
Κόλακες και αυλές δημιουργείτε, κρατάτε αρχείο για τον καθένα,
θυμάστε τα περασμένα.
Πάντα τα ντοκουμέντα είναι ιερά κειμήλια για εσάς,
τους ανθρώπους στηρίζετε, αρκεί να ανήκουν στην αυλή.
Αυλοκόλακες και σιχάματα, σάλια και αρώματα,
όλα αυτά εσείς ζητάτε.
Από θέση ισχύος, από προβλήματα λυμένα όλους τους
δικάζετε.
Με δικάσατε και εμένα.
Με παρακολουθήσατε, με φιλτράρατε, με φιλετάρατε.
Ασελγήσατε πάνω μου,
με πατήσατε,
με φτύσατε,
με κρεμάσατε,
με διαλύσατε.
Αλλά αυτό ήταν το δικό μου λάθος.
Αλλά τι λέω τώρα; Συγχωράτε με, αφέντες.
Πόσο λαμπεροί μέσα σε αυτό το αίμα
φαίνεστε σωστοί μου ποιμένες.
Σκηνή 9η
Καλησπέρα αγαπητοί μου, λάβετε τις θέσεις σας
να ξεκινήσει η παράσταση.
Εδώ πάλι όλοι μαζί, αντικείμενο του πόθου σας,
εγώ ανεβασμένος πάνω στη σκηνή.
Βλέπω στα πρόσωπά σας την ανυπομονησία,
κεντρισμένο το ενδιαφέρον σας,
σαν να είμαστε έτοιμοι για μια άλλη θυσία.
Οι γλώσσες έχουν σιγήσει, περιμένετε νέα από εμένα,
σήμερα θα ξεκινήσουμε με κάτι που μπροστά σας είναι,
αλλά συνεχώς σας διαφεύγει.
Όχι κυρία μου δεν μιλάω για την μύτη σας,
όχι κύριέ μου δεν αναφέρομαι στην πιατέλα σας.
Τρία τραπέζια έχω εδώ πάνω, τα βλέπετε όλοι.
Στο πρώτο τραπέζι θα αποθέσω τις σκέψεις μου,
στο δεύτερο τις πράξεις σας,
στο τρίτο τη σκόνη μου.
Μαύρα, αιχμηρά, κακοσχηματισμένα αντικείμενα,
λεπίδες και γλώσσες φωτιάς ακουμπάω.
Δείτε με πώς ένα ένα από μέσα μου τα ξεκολλάω
και με ευλάβεια τα τοποθετώ.
Εδώ είναι μια σκέψη μαύρη για το θάνατό μου,
με μια φλόγα μέσα της που είναι η τελευταία φορεσιά μου.
Στάχτη την περιτριγυρίζει, και ένα βάζο λιτό,
με γράμματα μεγάλα, ότι είμαι μέσα το στολίζει.
Τώρα θα σας καταθέσω το άγχος μου,
των σκέψεών μου το καύσιμο.
Πάλλεται ακόμα, να προσέξτε. Ασφυκτιά αλλά δεν πεθαίνει,
πάντα παίρνει λίγο οξυγόνο για να κρατιέται.
Η σκέψη του έρωτα, η πιο δύσκολη να βγει,
μπορεί να κόψει λίγο ψυχή.
Δεν μας πειράζει αυτό αρκεί να διασκεδάζετε.
Κάτσε να σκίσω το στήθος μου,
να μπω κάτω από τον λιπώδη ιστό,
να ανοίξω το στέρνο μου,
δεν χρειάζεται να είμαι προσεκτικός.
Κάτι πιάνω,
μου γλιστράει,
το βρήκα,
τον έρωτα τον βγάζω.
Μίζερος δεν είναι;
Καχεκτικός και ατραφής.
Μα να.
Τι έχει πάνω του; Φαντασιώσεις, ένταση,
πειραματισμό.
Πάμε τώρα λίγο παραπέρα, πάμε στην εικόνα μου,
αυτή την ξέρετε, την βλέπετε,
δίχως τον μανδύα είναι πλέον καθαρή μπροστά σας.
Να η σκέψη της μοναξιάς,
να η σκέψη της αγάπης,
να η σκέψη των χαμένων.
Οι μνήμες μαζί με τις σκέψεις ανακατεύονται σαν μίγμα.
Να οι τύψεις, είναι πολλές, ασήκωτες, το τραπέζι θα αντέξει.
Να οι σκέψεις μου για τον καθένα σας,
αυτές θα τις βάλω λίγο πιο πέρα,
μην βρωμίσουν από τις άλλες.
Αυτές είναι καθαρές, κρυμμένες καλά, σφαλιστά.
Απόκαμα καλοί μου, επιτρέψτε μου να κάνουμε ένα διάλειμμα.
Να συνεχίσω σε λίγο.
Άδειασε το μέσα μου,
αφήστε με μόνο μου.
Εδώ θα είμαι πάλι, στις προσταγές σας,
παιχνίδι στα χέρια σας,
εκτόνωση.
Σκηνή 10η
Επιστροφή στη σκηνή, με υπόκλιση
βαθιά, για ευχαριστώ.
Μεγαλόψυχοι που μου δώσατε χρόνο,
να συγκροτηθώ.
Δεν θα σας αργήσω,
στο τραπέζι των πράξεών σας στρώνω
λινό τραπεζομάντηλο,
με κατάνυξη να δείξω τις πράξεις σας.
Πράξεις όπως τις βίωσα,
όπως με άγγιξαν.
Δεν καταλογίζω πρόθεση,
τουλάχιστον όχι πάντα.
Μαμά, Μπαμπά πλησιάστε.
Πρώτοι εσείς θα έχετε την τιμή. Εδώ θα σας δείξω
τι υπάρχει σε αυτό το κορμί.
Σας ευχαριστώ για όλα, αλήθεια.
Δώσατε ασφάλεια, χαρά, ευτυχία.
Προσπαθήσατε τους δικούς δαίμονες να φιμώσετε,
ακόμα και όταν δεν τα καταφέρατε,
δεν σας κρατάω κακία.
Ναι, μπορεί δίπλα σε όλα τα καλά να υπάρχει και πόνος,
πολλές φορές να με γεμίσατε φόβο.
Μπορεί να ένιωσα την αδικία,
την υπέρμετρη ευθύνη και, μερικές φορές,
τη χαμένη μου παιδική ηλικία.
Ξέρω.
Έτσι σας μάθανε, έτσι κάνατε.
Πολλά τα αλλάξατε αλλά όχι ριζικά.
Δεν πειράζει, μαζί μάθαμε τη ζωή,
θα με συγχωρέσετε όμως,
σε εμένα να σταματήσει αυτό.
Αγάπες μου, έρωτές μου κοπιάστε.
Το δικό σας μερίδιο το σερβίρισα, σαν ταινία θα είναι.
Εδώ κάποτε ήταν απάτητο, λευκό χιόνι,
εδώ που τώρα βλέπετε τις λάσπες,
τις κηλιδές από το αίμα,
την ανακατωσούρα, την αντάρα.
Μη φοβάστε,
πάντα οι άμυνες ήταν πεσμένες για εσάς,
αλωνίστε, κόψτε ό,τι σας αρέσει,
κάψτε ό,τι δεν θέλετε.
Στολίστε με ψέματα,
πείτε και δείξτε πόσο λίγος είμαι,
πόσο δίκαιο έχετε.
Και εγώ μαζί σας είμαι,
μαζί θα με μισήσουμε,
θα με κάψουμε, θα με λιώσουμε.
Αφήστε με να είμαι πρώτος σε αυτό.
Ελάτε όλοι οι υπόλοιποι πάνω, να δείτε καλά.
Καμαρώστε στο τραπέζι πάνω.
Ανοιχτά όλα είναι, δοκιμάστε.
Σας έχω και τα εργαλεία των πράξεών σας,
λόγια,
μηνύματα,
τραγούδια,
ρόπαλα,
αλυσίδες,
υποσχέσεις.
Εγώ θα μείνω ακίνητος,
θα σας χαμογελάω.
Ελάτε, καλοί μου, μην διστάζετε,
κάποιος πάντα ήταν καλύτερος,
κάποιος πάντα δεν έκανε λάθη,
κάποιος πάντα ήταν ο ένας.
Ελάτε,
δείξτε μου πόσο πολύ με αγαπάτε,
δείτε το τραπέζι σας καλεί.
Αγαπητοί μου,
πληγώσατε αυτό το κορμί και αυτή την ψυχή.
Το σημαδέψατε ανεξίτηλα.
Το κάνατε να σας εμπιστευτεί και μετά το χτυπήσατε
με οργή.
Αγαπητοί μου,
σας αγκαλιάζω, με την αγάπη που σας έχω,
δεν στέρεψε,
δεν χάθηκε,
δεν έσβησε.
Δεν ήταν στις προθέσεις σας.
Ας ετοιμαστούμε για το στερνό τραπέζι.
Σκηνή 11η
Στο τραπέζι αυτό το στερνό,
τη σκόνη μου ακούμπησα, αυτή που μέσα μου έγινε άμμος,
με έθαψε,
με μόνωσε,
με βάρυνε,
με κράτησε ζωντανό.
Χούφτα χούφτα την άδειασα εδώ πάνω,
όχι για να σας την κάνω δώρο.
Πώς θα τολμούσα να σας προσφέρω κάτι τόσο πτωχό;
Θα δείτε να την σκορπάω στον άνεμο,
κάθε κόκκος της να χωρίζεται από τους άλλους,
σε κάθε γωνιά της Γης να βρεθεί.
Θα φτάσει σε κορυφές,
απάτητα δάση,
βυθούς που βασιλεύει το σκοτάδι,
σε δρόμους,
σε έπιπλα,
υπονόμους και ποτάμια.
Μια αγκαλιά για όλον τον κόσμο θα γίνει.
Τι είναι αυτή η σκόνη και πώς τη δημιούργησα,
φαντάζομαι ενδιαφέρον θα σας δώσει.
Αυτή η σκόνη είναι κάθε λέξη που μου είπατε,
κάθε γράμμα που μου γράψατε,
κάθε πράξη που μου πράξατε,
αυτή η σκόνη είναι των πιο αγνών μου συναισθημάτων
η στάχτη.
Θυσίαζα και ακόμα θυσιάζω, με αγάπη το ομολογώ,
τα κομμάτια μου για να νιώθετε καλά.
Ο καλύτερος σύμβουλός σας γίνομαι,
ο εραστής σας,
ο αγαπημένος αδελφός σας,
ο φίλος σας,
ο σύντροφός σας,
γιατί το κενό μου το ξέρω και γνωρίζω ότι
ποτέ κανείς δεν δοκίμασε να το αγκαλιάσει.
Αυτό το σώμα,
αυτή η καρδιά,
αυτό το μυαλό,
αποφασίσαμε ότι δεν θα κάνουμε παρόμοιο κακό.
Ένα πηγάδι βαθύ έγινα, μέσα του να αδειάσετε ό,τι
επιθυμείτε.
Αλήθεια, με χαρά τα δέχτηκα.
Ο μανδύας με κράταγε σφιχτό, έκρυβε την ταραχή μου,
τις ανάγκες μου, τα θέλω μου, τα σε αγαπώ.
Όλα αυτά μεταβολίστηκαν μέσα μου,
λεπίδες τα διέλυσαν,
εύπεπτα τα έκανα,
τα αλέθω χρόνια στο μυαλό μου,
σκόνη τα κάνω,
εδώ σας τα αποθέτω,
εδώ στο στερνό τραπέζι είναι το σε αγαπώ.
Ας ετοιμαστούμε όμως, η ώρα περνάει,
φτάνουμε στα μισά,
έχουμε πολλά να πούμε ακόμα,
βασικά να πω και εσείς να διασκεδάσετε.
Ας προχωρήσουμε στην επόμενη σκηνή.
Σκηνή 12η
Οι φωνές των χαμένων ανθρώπων ηχούν στο μυαλό μου ακόμα.
Μια παράξενη σύνδεση με συνδέει με το θάνατο,
όχι σαν να υπάρχει μετά ζωή, αλλά σαν όλα να είναι χρώμα.
Υπάρχουν μέρες που μαζί τους συνομιλώ,
μέσα στο κεφάλι μου γίνεται διάλογος, πολύ ζωηρός.
Εξοικειώνομαι με μια ιδέα.
Τώρα που ο μανδύας δεν είναι πάνω στη σάρκα μου,
εδώ μπροστά μπορώ να σας αποκαλύψω με μια λέξη,
αυτό που κυριαρχεί, και αυτό είναι φόβος.
Φοβάμαι να σας μιλήσω,
φοβάμαι να προσπαθήσω,
φοβάμαι να ζήσω,
φοβάμαι.
Με τις φωνές μιλάμε ώρες, ημέρες για το φόβο,
ψάχνω να βρω να αντλήσω λίγο φως,
μια δύναμη, να σβήσω τον πόνο.
Φοβάμαι πολύ,
όταν ορθώνομαι μπροστά σας φοβάμαι,
όταν σας μιλάω φοβάμαι.
Έμαθα να κινούμαι σε αυτόν τον φόβο,
να ξεγλιστράω.
Όσο περισσότερο του ξεφεύγω τόσο περισσότερο
βαραίνει το μέσα μου.
Αλλά προχωράω γαμώτο.
Ρισκάρω.
Ανοίχτηκα, σας είπα, σας λέω ακόμα και τώρα
ξεγυμνώνομαι.
Δεν είναι εύκολο, σας παρακαλώ πιστέψτε με,
θέλει κόπο.
Θέλει κόπο να με σύρω έξω από αυτό το πηγάδι,
θέλει πόνο να μπορέσω να σταθώ όρθιος,
θέλει χρόνο να αναπνεύσω.
Όπως σας είπα ταξιδεύω δίπλα σας,
κλείνω τα μάτια και σας βλέπω,
έρχομαι να δώσω δύναμη,
να γίνω λίγο ο αέρας που αναπνέετε,
και να φύγω πάλι.
Κίτρινα ρούχα, καφέ πολυθρόνες, σκούροι τοίχοι,
τσιγάρα, τασάκια, βιβλία, μολύβια, ρούχα για σιδέρωμα.
Όλα τα νιώθω.
Μονόλογοι που δεν πρέπει να ακουστούν,
δάκρυα που βρέχουν τα μαξιλάρια.
Σκηνή 13η
Δεν χρειάζεται να λυπάστε, αν λυπάστε,
ούτε να στεναχωριέστε.
Επιλογές μου ήταν και για αυτό σας τις δείχνω.
Μέσα στις πιο ανομολόγητες σκέψεις ήταν η ζωή ενός άλλου.
Μια ζωή διαφορετική, με άλλες επιλογές,
άλλα μονοπάτια, άλλα όνειρα.
Είναι σαν μια επίμονη μύγα μέσα στο μυαλό μου,
στριφογυρίζει και ρωτάει "και αν";
Αν δεν είχα επιλέξει να έχω υπομονή,
αν δεν είχα επιλέξει να κλειστώ μέσα μου,
αν δεν είχα επιλέξει να γυρίσω πίσω,
αν είχα επιλέξει να ακολουθώ εμένα.
Χτυπάει το μέσα μου, ουρλιάζει, σκίζεται,
αλλά ο μανδύας είναι εκεί, φύλακας άγγελος,
τίποτα να μην φαίνεται.
Πόσες φορές με πήρε ο ύπνος να σκέφτομαι
ότι είμαι κάποιος άλλος,
κάποιος που έχει διαφορετικό σπίτι,
πολλά κατοικίδια,
αγάπη και έρωτα στη ζωή του.
Το μόνο σταθερό μέσα σε όλη αυτή την
αλλαγή,
το μόνο που ποτέ δεν αλλάζει,
το μόνο που ποτέ δεν θα αλλάξει,
είναι τα τρία μου αγγελούδια.
Στην ώρα των αποφάσεων μένω σιωπηλός.
Ένα άγαλμα με αίμα, σάρκα και οστά.
Μικρή η παράσταση σήμερα, σύντροφοι,
μεγάλη η ευχαρίστησή σας.
Σκηνή 14η
Μια καρέκλα στη μέση της σκηνής,
η πλάτη γυρισμένη προς το κοινό.
Ένας καλόγερος λίγα μέτρα πιο πέρα,
σιδερένιο δέντρο γεμάτο σκόνη.
Το κοινό κοιτάζει σιωπηλό τη σκηνή,
δεν ήρθε ακόμα η ώρα για το αίμα.
Βήματα ακούγονται στο ξύλινο πάλκο,
μαύρος μανδύας με κουβαλάει στη σκηνή.
Τον αφήνω απαλά πάνω στον καλόγερο,
τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα.
Προχωράω στην καρέκλα, κάθομαι απαλά,
δεν βολεύει, πλάτη στο κοινό, ανάσα, ξεκινάω.
Νιώθω το βλέμμα σας, σαϊτιές στην πλάτη μου,
την ανάσα σας κομμένη, τα χέρια σας νευρικά.
Ακούω τις σκέψεις σας, χαίρεστε με τα λάθη μου,
μυρίζω τη λαχτάρα σας για τα πιο κρυφά μυστικά.
Πεινασμένους σας νιώθω αγαπητοί μου,
βιαστικούς για την σημερινή αποκάλυψη.
Χαίρομαι που ξεκινήσατε να συνηθίζετε την όψη μου.
Βέβαια πάνω στην συνήθεια αυτή, ήρθα σήμερα
και σας γύρισα πλάτη.
Δεν έχει να κάνει με εσάς αξιότιμο κοινό,
αλλά με αυτά που θα πω.
Έβαλα μερικές σκηνοθετικές πινελιές,
καρέκλα, καλόγερος, μπήκα με τον μαύρο μανδύα.
Δεν ήταν για να προκαλέσω προσοχή,
εκτιμώ σήμερα θα χρειαστεί γρήγορα να τρέξω,
να τυλιχτώ με αυτόν.
Να με σφίξει, για να μπορέσω να σταθώ.
Σήμερα θα μάθετε ένα μυστικό,
όχι ένοχο.
Θα σας πω κάτι από το οποίο αντλώ δύναμη,
από ένα παπούτσι παιδικό.
Το πρώτο και μοναδικό ζευγάρι,
που αγόρασα για τον μπέμπη
που δεν είδε το φως.
Το έχω πάντα κοντά μου,
να μου θυμίζει να συνεχίζω.
Επίσης, έχω μαζί μου δύο παιχνιδάκια,
δώρα των μικρών.
"Καλή τύχη μπαμπά, πάρ'τα να μας θυμάσαι,
όταν στο γραφείο ξεκουράζεσαι."
Τα έχω πάντα μπροστά στα μάτια μου,
και τώρα είναι σαν να τα βλέπω.
Έχω και αναμνήσεις πολλών από εσάς,
μικρά πράγματα,
ανεπαίσθητα,
που πάνω τους έκλεισα όλη τη μνήμη,
για να τα κουβαλάω μέσα μου.
Ένα μπρελόκ σε μια τσάντα,
μια λέξη στο δέρμα,
μια κούπα καφέ,
ένα γέλιο,
ένα χαμόγελο,
το αντίο,
το ίσως,
τα γιατί.
Γι’ αυτό είμαι πλάτη, δεν χρειάζεται να σας κοιτάζω,
πάντα σε σας βλέπω.
Ξέρω ακριβώς τις εκφράσεις σας όταν ακούτε αυτά τα λόγια,
ακούω τις σκέψεις σας,
πόσο άβολα νιώθετε.
Αύριο θα ξεκινήσει μια νέα εποχή άρχοντές μου,
αύριο θα δείτε ένα περιβόλι απάτητο.
Όχι σήμερα, αύριο.
Σκηνή 15η
Ένας μονόλογος που φαίνεται να κρατάει πολύ,
μια αγκαλιά που κράτησε για λίγο.
Ένα φιλί ντροπαλό που το έπνιξε η σιωπή,
έτσι λοιπόν πάλι εγώ πάνω στη σκηνή.
Άδεια καθίσματα πλέον δεν βλέπω,
γέμισε ο χώρος ασφυκτικά.
Έτοιμοι λοιπόν για ένα νέο δρώμενο;
Έτοιμος δεν είμαι, αλλά θα το υπηρετήσω το σκοπό.
Καλώς ήρθατε φιλοθεάμων κοινό μου,
καλώς σας βρήκα σε αυτή την παγωνιά.
Παρακαλώ σήμερα την αποδοχή σας,
ίσως στο τέλος ένα λόγο γλυκό.
Υπάρχουν πολλοί περίπατοι και λαβύρινθοι,
μέσα στο μυαλό μου για να κρυφτώ.
Ανεξερεύνητες διαδρομές,
σκοτεινές γωνιές.
Σήμερα μαζί σας θα μπω μέσα εκεί,
δίχως μίτο να μου εγγυάται την ασφάλειά μου.
Εσείς από πάνω θα με παρακολουθείτε,
όπως ένα ποντίκι στον τροχό.
Θα σας περιγράφω τις εικόνες,
τα μάτια μου θα αφήσω στη σκηνή,
δύο μεγάλους καθρέπτες να βλέπετε μέσα από αυτά.
Αγαπητοί μου σήμερα θα είναι δύσκολα για εμένα,
αυτό σημαίνει διασκέδαση για εσάς.
Είμαι στην είσοδο ενός λαβύρινθου,
δεν έχει επιγραφή, σιγά μην είχε.
Από θάμνους που ορθώνονται στον γκρίζο ουρανό,
δεν βλέπω στο βάθος.
Το μονοπάτι, άγριο φαίνεται, γεμάτο λάσπη,
σαν βάλτος.
Μπαίνω αγαπητοί μου, κρύο έχει.
Ησυχία, δεν ακούγεται φωνή ζωντανού.
Πρώτη στροφή, πρώτη καταστροφή.
Ορθώνεται μπροστά μου μια μεγάλη ανάγκη.
Να είσαι σωστός, να είσαι υπομονετικός.
Κροταλίζει κόκαλα, σωπαίνει φωνές.
Τα θέλω μου όλα εκεί, μαζεμένα,
τα νύχια μου την έχουν γδάρει.
Γεμάτη αίμα, αίμα που γράφει κατανόηση,
γεμάτη αυτιά και σφαλιστά στόματα.
Την ανοίγω, περνάω από μέσα της.
Κολλάω στο έδαφος, δεν μπορώ να κινηθώ.
Βάλτος και δυσωδία.
Την βλέπετε αυτή την ουσία;
Έχει κάτι το ανθρώπινο, κάτι γνώριμο.
Δάκρυα είναι, δεν μπορεί.
Τα αναγνωρίζω, δάκρυα στα κρυφά.
Σαν λίμνη, θάλασσα, μια φουρτούνα.
Αφήνω σε κάθε βήμα και λίγο σάρκα,
φαίνονται οι μύες και τα νεύρα.
Βάζω δύναμη για να βγω από εκεί,
να πάω παρακάτω.
Αφήστε με λίγο να ξαποστάσω.
Πονάω.
Λίγες ανάσες για να προχωρήσω.
Το βλέπω το παρακάτω.
Μια τρύπα,
ένα χάσμα,
απύθμενο.
Διάλειμμα αγαπητοί μου.
Σκηνή 16η
Πάμε, αγαπημένοι μου, ο θεός ποτέ δεν ήταν δίπλα μου,
τα χέρια που με κράτησαν με άφησαν.
Πάμε, αγαπημένοι μου, πάμε να συνεχίσουμε,
ο δρόμος στενεύει, πρέπει να συρθώ,
να περάσω από εδώ.
Αγκάθια πλέον έχουν κυκλώσει το μονοπάτι,
με ατσάλινα αγκάθια,
χαρακώνουν.
Σέρνομαι, βλέπετε πώς αυλακιές χαρακώνουν
τη πλάτη μου;
Σε κάθε αγκάθι και μια ημέρα,
να έρθει να μου θυμίζει κάτι από εσάς.
Αγαπητοί μου, δύσκολη η κατάσταση,
κρύο και υγρασία έρχεται.
Βγήκα από το στένεμα, αλλά έμεινε πίσω μου
κάτι από εμένα.
Τσαλακωμένες σάρκες κρέμονται από τα κλαδιά.
Ανάσα, ανάσα και προχωράμε.
Ο λαβύρινθος αυτός είναι ζωντανός,
με διαβάζει καλοί μου όπως βλέπετε.
Αναπνέει πάνω μου, είναι το μυαλό μου,
μου προκαλεί τον πόνο,
μου δίνει σε δόσεις τη χαρά να με κρατάει
ζωντανό.
Έχει κρατήσει περιβόλια μέσα σε αυτό το χαμό,
με το όνομα όμορφων αναμνήσεων,
με λουλούδια φανταχτερά,
με δέντρα που δίνουν ίσκιο,
γάργαρα νερά σαν το γέλιο σου.
Λίμνες βαθιές και ήρεμες
σαν τα μάτια σου.
Δεν με αφήνει εύκολα να μπω σε αυτούς τους κήπους,
πίσω από εμπόδια και ομίχλη τους κρατεί.
Παλεύω να συρθώ μέσα τους,
να κοστίζει η κάθε φορά
που θα τα επισκεφτώ.
Ελάτε καλοί μου να τα δείτε.
Αλωνίστε μέσα στους κήπους,
κόψτε τους καρπούς,
πατήστε τα φυτά.
Ελάτε, μην ντρέπεστε,
μην συγκρατείτε την οργή σας.
Φωτιά βάλτε,
από άκρη σε άκρη.
Καμένη γη αφήστε πίσω σας,
στέρφο το χώμα κάντε το.
Εκεί που ήταν τα δέντρα,
ξεριζώστε τα.
Εσείς τα φυτέψατε, εσείς τα φροντίσατε,
έχετε δικαίωμα.
Εγώ θα ζεσταθώ από αυτή την πυρκαγιά,
θα την αγκαλιάσω,
θα την φορέσω περήφανα.
Σας δείχνω το δρόμο της καταστροφής,
σας προκαλώ για την εκτόνωσή σας,
νιώστε σημαντικοί.
Πόσες φορές δεν ήμουν το βαρίδιο,
πόσες φορές δεν σας πρόσφερα πίκρα,
πόσες φορές δεν σας χάρισα θλίψη.
Τώρα σειρά σας,
εδώ,
σε αυτόν τον λαβύρινθο,
πίσω από τις γραμμές του εχθρού,
μια εντολή,
διαλύστε.
Σκηνή 17η
Διαλύστε με αυτή τη λάμψη στη ματιά,
της καταστροφής,
διαλύστε με αυτή την παρανοϊκή χαρά,
της καταστροφής.
Διαλύστε, κομματιάστε, σκίστε,
μην λυπάστε.
Εδώ στην άκρη κάθομαι, ανδρείκελο,
άβουλος.
Μα τι σας λέω αγαπητοί μου,
τι σας συμβουλεύω να κάνετε,
συγχωρέστε με,
στη σκηνή είμαι εγώ.
Γιατί να σας κουράσω.
Ελάτε μαζευτείτε, να σας μιλήσω,
ελάτε να σας δείξω.
Θα φτάσουμε τώρα στο κέντρο του
λαβύρινθου.
Στον μεγαλύτερό μου φόβο,
βλέπω ότι σας συναρπάζει αυτή η υπόσχεση.
Είναι ένα βάθρο, πέτρινο, παραλληλόγραμο.
Ύψος έχει περίπου ένα μέτρο, οι ρίζες το έχουν
καλύψει.
Πάνω του αιωρείται μια σφαίρα, λευκή, λαμπερή!
Μοιάζει όμορφη, ω Θεέ μου πόσο όμορφη!
Πλησιάστε, αγγίξτε την, μην φοβάστε, ο δικός μου
βαθύς φόβος είναι.
Κοιτάξτε πώς πετάει αστραπές,
εγώ δεν μπορώ να έρθω κοντά,
δεν αντέχω.
Εσείς όμως μπορείτε ελάτε, δείτε.
Δείτε πώς είναι ο φόβος να σας αγαπάνε,
πώς είναι ο φόβος της αποδοχής,
πώς εκπέμπει μοναξιά.
Δεν είναι εντυπωσιακό όλο αυτό;
Δεν σας κάνει να θέλετε να δείτε
τι μπορεί να προκαλέσει;
Τραβήξτε με κοντά του.
Δέστε με με σχοινιά και αλυσίδες,
σύρτε με κοντά του.
Μόνος μου δεν μπορώ να το προσεγγίσω.
Δείτε τους αφρούς στο στόμα μου,
πώς τα σαγόνια κόβουν τη γλώσσα μου,
πώς κροταλίζουν τα δόντια μου,
πώς σκούζω σαν πληγωμένο ζώο.
Διασκεδαστικό.
Τραβήξτε με να ακουμπήσω πάνω του,
να δείτε να λιώνει τη σάρκα μου,
δείτε πώς χτίζει τον λαβύρινθο γύρω μου,
ω μεγάλοι ευεργέτες,
πόσο σας αγαπώ,
πόσο σας ευχαριστώ.
Κλείστε στην αγκαλιά την σφαίρα τούτη,
είναι το ελάχιστο που μπορείτε να κάνετε.
Ετοιμαστείτε, θα κατέβουμε πιο βαθιά,
σε μονοπάτια σκοτεινά.
Ετοιμαστείτε, σας υπόσχομαι τώρα θα
γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Σας αγαπώ.
Σκηνή 18η
Σε αυτόν τον περίπατο, στα βάθη της ψυχής μου,
θα είμαι οδηγός και φύλακάς σας.
Θα σας κρατήσω ασφαλείς, προστατευμένους.
Δεν έχω κατέβει ούτε εγώ τόσο κάτω,
δεν γνωρίζω τι θα μας έρθει στο δρόμο.
Θα είμαι ο πρώτος και ο τελευταίος στη γραμμή.
Ελάτε καλοί μου, σηκωθείτε από τις θέσεις σας,
ανεβείτε στη σκηνή.
Κύκλο γύρω μου κάντε για να περάσουμε μαζί.
Νιώθετε ότι αιωρούμαστε μεταξύ άστρων και σκόνης,
στο νεφέλωμα της ζωής μου θα χωθούμε,
εικόνες ανάκατα μας έρχονται σαν κομήτες.
Εγώ ακούω φωνές, γέλια, κλάματα, υποσχέσεις.
Ακούω να μου μιλάτε, βλέπω να σας μιλάω,
νιώθω να με ακουμπάτε.
Εικόνες από μια βόλτα χέρι χέρι, από ένα ποδήλατο σπασμένο,
από ένα ποτήρι μπύρα, ένα πιάτο φαγητό.
Ξερό φως και σκοτάδι παντού.
Σαν ταξίδι στο χρόνο είναι όταν απουσιάζει ο χρόνος.
Καρέ από τη ζωή μου, αυτή που πέρασε, την τωρινή,
αυτή που θα έρθει.
Ελάτε ας πατήσουμε γερά να πάμε παρακάτω,
πάμε να δούμε τι υπάρχει εκεί.
Περάστε μέσα από αυτές τις χορδές που κρέμονται,
πατήστε πάνω στα λινά όνειρα,
μη φοβάστε.
Αντικρίστε τόσα μισοφτιαγμένα σπίτια,
άλλα στα θεμέλια, άλλα στη μέση,
μια πολιτεία με τίποτα ολοκληρωμένο,
μια πόλη γεμάτη χαλάσματα.
Εδώ κρύβονται στα χαλάσματα σαν ερπετά
όλοι μου οι φόβοι.
Μέσα σε τρύπες ζούνε, βγαίνουν κάθε βράδυ
για το μερίδιο που τους αναλογεί.
Δείτε πιο κάτω, τα καράβια μου,
όλα στην ξηρά,
παραδωμένα στις φλόγες.
Ένας ποταμός θλιβερός κυλάει μέσα σε αυτό το χαμό,
παιχνίδια και βιβλία επιπλέουν,
γράμματα και ποιήματα βυθίζονται.
Πάμε, πάμε! Δεν μας φτάνει η ώρα,
πάμε εκεί που υπάρχει αγάπη, φως και ζεστασιά,
ένα παιδί σκυμμένο πάνω στο τετράδιό του.
Χαμόγελο ζωγραφιστό στο χαρτί,
χρώματα ζωντανά χορεύουν γύρω του,
κάποιος από το βάθος το καλεί.
Ας γυρίσουμε πίσω σύντροφοι,
να περάσουμε από τους δαίμονες,
αλώβητοι να βγούμε στη σκηνή,
αύριο πάλι θα ζήσουμε ο ένας μακριά από τον άλλο.
Σκηνή 19η
Άνοιγμα αυλαίας,
φώτα πάνω μου,
το χειροκρότημα δεν υπάρχει.
Σας κοιτάζω στα μάτια,
έναν έναν.
Αγαπημένα,
ξεχασμένα,
απόμακρα πρόσωπα.
Έχουμε κάνει πολύ δρόμο μαζί,
σε αυτό το δρώμενο.
Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε.
Κάθε φορά γίνεται και πιο δύσκολο,
να βγει από μέσα μου.
Ξύνω και σπάω άμυνες ετών.
Χρησιμοποιώ κάθε ρωγμή τους,
για να τις διαλύσω,
σκόνη να πέσουν στα πόδια σας.
Συγγνώμη αν σας κούρασα, δεν ήταν στις προθέσεις μου.
Χρόνια είμαι βυθισμένος μέσα σε αυτή τη θλίψη,
προσπαθώ να την αποτινάξω από πάνω μου,
να δώσω σε εμένα την ορμή να σπάσω τα δεσμά μου.
Χρόνια βυθίστηκα σε αυτό το σπιράλ της απόγνωσης,
πληρώνω το τίμημα κάθε ημέρα.
Πλήγωσα ανθρώπους,
έδιωξα ανθρώπους,
κούρασα,
αηδίασα,
φόβισα.
Φορτώθηκε ένα κομμάτι σε ψυχές άλλων, το ξέρασαν.
Πόσο δίκιο έχουν.
Η μοναξιά έγινε ο θεός μου.
Απογοήτευσα,
πίκρανα,
έθλιψα,
σημάδεψα.
Όσο μπορώ, τόσο μπορώ, την διώχνω,
προσπαθώ να κρατηθώ μπροστά σας,
ένας διάφανος ίσκιος.
Ζητώ τη συγχώρεσή σας,
την αποδοχή σας.
Ζητώ ταπεινά την κατανόησή σας.
Ακόμα και αν δεν μπορείτε να τα προσφέρετε,
το καταλαβαίνω,
όπως καταλαβαίνει η διψασμένη γη
την πρώτη σταγόνα βροχής.
Καταλαβαίνω ότι έγραψα πάνω σας,
με μελάνι που δεν φαίνεται αλλά σημαδεύει για πάντα.
Κάθε μου βήμα είναι μια προσπάθεια
να σύρω τις άγκυρες που έχουν αγκιστρωθεί
με αγκίστρια ατσάλινα στο δέρμα μου.
Ο τελευταίος από εμάς, μια πηγή δύναμης,
ένα φως.
Πολλές φορές νιώθω σαν πεταλούδα της νύχτας,
που θαμπώνεται από το ολόγιομο φεγγάρι
και προσπαθεί να το φτάσει.
Παγωμένη, αποκαμωμένη πέφτει πίσω στη γη,
αλλά με μια επιθυμία μεγαλύτερη από αυτήν,
με ένα όνειρο που άξιζε.
Συγγνώμη.
Σκηνή 20η
Καλησπέρα σας, σας καλωσορίζω και σήμερα.
Άνετοι όλοι στη θέση σας.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ με χαρά σας δέχομαι,
κάθε φορά κάτι αλλάζει.
Παίρνω ένα σχήμα πλέον,
γίνομαι άνθρωπος.
Δεν μπουσουλάω τυφλός από εδώ και εκεί,
ξέρω ποια είναι η μορφή μου.
Σήμερα, αγαπητοί μου, θα δούμε μια άλλη όψη,
κάπως διαφορετική.
Σήμερα, λατρεμένοι μου, θα δούμε μαζί
τη χαρά.
Ναι, σωστά ακούσατε, τη χαρά.
Πόσο διασκεδάζω με την έκπληξη στα μάτια σας,
όχι, δεν θα σας απογοητεύσω.
Πιστέψτε με, θα είναι ενδιαφέρον.
Θα ξύσουμε τα τοιχώματα της ψυχής να βρούμε
αυτό το σπάνιο ορυκτό, τη χαρά.
Ελάτε, καλοί μου, δείτε στη σκηνή πάνω τι σας έχω:
αξίνες, μαχαίρια, σφυριά, τρυπάνια.
Εντάξει, μπορεί να σκονιστούμε λίγο, ίσως και να
λερωθούμε, αλλά και πάλι κάτι θα βρούμε.
Τι λέτε; Ξεκινάμε; Πάμε.
Δεν είμαστε σε ορυχείο, ούτε σε κάποιο κλειστό,
μπερδεμένο μέρος.
Είμαστε σε μια απέραντη αμμουδιά,
μια θάλασσα είναι δίπλα μας,
ήρεμο το κύμα,
πρασινογάλανα τα νερά.
Με βλέπετε πόσο άνετος νιώθω,
σαν να είμαι κάπου με ασφάλεια.
Ναι, αγαπητοί μου, είμαι, είμαι στο καταφύγιό μου.
Συγχωρέστε με,
έχετε δίκιο,
χρειάζεται να το εξηγήσω.
Κάθε κόκκος άμμου είναι μια ευχάριστη στιγμή,
άπειρες όπως βλέπετε,
αλλά όλες μετρημένες από εμένα,
πάνω από μια φορά.
Φυλαγμένες ευλαβικά.
Η θάλασσα οι σκέψεις μου,
οι όμορφες,
οι ήρεμες,
οι γλυκές.
Στην άμμο μέσα ελάτε να σκάψουμε,
να δούμε τι κρύβει,
ω ναι! κάτι κρύβει!
Εδώ ένα παιδικό παιχνίδι,
το είχα ζητήσει στα πέντε μου,
πόσο χαρούμενος είμαι.
Δεν είναι ωραίο αυτό το αυτοκινητάκι;
Στην εποχή μου ήταν σημαντικό.
Πάμε πιο πέρα.
Παιχνίδια θαμμένα, βιβλία που μου κράτησαν συντροφιά,
φωτογραφίες,
μνήμες ανθρώπων,
αναμνήσεις,
α, να το πρώτο μου φιλί.
Παιδικά ρούχα πιο πέρα,
μωρουδιακά,
γλυκόλογα,
η πρώτη μου φορά που άκουσα "είσαι όμορφος",
τα κατοικίδιά μου.
Δώστε μου ένα λεπτό,
είναι δύσκολο να δω μέσα από τα δάκρυα.
Γεμάτος ο τόπος,
γεμάτη η καρδιά.
Εδώ δεν θάβεται τίποτα,
εδώ φυλάσσεται και προστατεύεται,
εδώ ζεσταίνει την ψυχή,
εδώ είναι η χαρά.
Περπατήστε, άρχοντές μου, και εσείς μαζί μου,
αλλά αυτή τη φορά,
σας παρακαλώ,
σας ικετεύω,
σας εκλιπαρώ,
να είστε ευγενικοί.
Σας ευχαριστώ.
Σκηνή 21η
Βαθιά υπόκλιση.
Χαμόγελο πλατύ.
Μάτια ψυχρά.
Ας ξεκινήσει η σημερινή παράσταση,
θα πάμε σε μια χώρα μαγική.
Εδώ, αγαπητοί μου, δεν χωράει η θλίψη,
εδώ υπάρχει μόνο πίστη.
Πιστεύω και πιστεύετε ότι θα βγούμε δυνατοί
από αυτή τη σκηνή.
Σήμερα, λαμπρότατοί μου, θα σας διηγηθώ
μια ιστορία.
Επιτρέψτε μου να περπατώ από άκρη σε άκρη,
δεν θα σας αφήσω με καμιά απορία.
Αγαπητοί μου, εδώ πάνω τόσες ημέρες τι βλέπετε;
Τι βιώνετε;
Βιώνετε μια μεταμόρφωση.
Διεισδύετε στα σημεία απόκρυφα,
κάθε λαιμαργία σας με χαρά την ταΐζω.
Είναι κάτι που πρέπει να σας δυσαρεστεί;
Φυσικά και όχι.
Σας το προσφέρω με χαρά.
Η ιστορία που θέλω να πω,
αφορά πάλι εμένα, πόσο εγωιστικό.
Είμαι ένας άνθρωπος που περισσότερο κοιτώ μέσα μου,
τα μάτια μου τα έχω προς τα εμένα.
Λες και είμαι το κέντρο του κόσμου.
Δεν είναι όμως ο λόγος αυτός.
Είμαι ο φύλακάς μου,
είμαι ο δεσμώτης μου,
ο άγρυπνος φρουρός μου.
Με ελέγχω,
με περιορίζω,
με διορθώνω.
Είμαι ο νταβατζής μου,
και πουτάνα η ψυχή μου.
Είμαι ο βιαστής μου,
και η καρδιά μου σκεύος ηδονής.
Τρέφομαι με τις σάρκες μου,
αναμασάω τη θλίψη,
δεν θέλω να χάσω καθόλου από την πικράδα της.
Εδώ πέρα,
στη σκηνή πάνω,
με εικόνες ωμές,
με λόγια σκληρά,
έβγαλα το δέρμα μου,
μετά τα νεύρα μου,
τους μύες μου,
έσπασα τα κόκαλά μου,
έστρωσα τα σωθικά μου για χαλί σας,
να δω τι υπάρχει, αν υπάρχει κάτι.
Τρύπησα,
έψαξα,
έκοψα,
άνοιξα,
κάθε πόρο μου,
κάθε γωνιά μου,
να βρω
και να σας αποθέσω
ό,τι έχω.
Λίγο ή πολύ,
σας έβαλα να ζήσετε μια φρίκη μαζί μου,
δύσκολο πείραμα.
Πλέον ο μανδύας όταν τον φορώ με σφίγγει,
δεν με προστατεύει απόλυτα.
Υπάρχουν απώλειες.
Μέσα σε όλο αυτό το σκοτεινό,
το θλιβερό,
το σιχαμένο σόου,
συμπεράσματα όμορφα προκύπτουν.
Βλέπω ότι υπάρχει κάτι ζωντανό,
φωτεινό,
που πρέπει να το προστατέψω εγώ,
μανδύας λευκός να γίνω,
να το ενισχύσω.
Βλέπω εσάς,
καταλαβαίνω τις σκέψεις σας.
Ω ναι, τις διαβάζω,
πάντα τις διαβάζω.
Μαζί μου είστε,
όχι από περιέργεια,
από αγάπη.
Αγάπη, όχι για εμένα πολλές φορές,
δεν με ξέρετε,
ίσως τώρα με μαθαίνετε,
αλλά αγάπη για το ιδανικό.
Αγάπη,
αγνή,
ελεύθερη,
ζωντανή,
που σας κάνει να ανασαίνετε.
Μπορείτε αγαπητοί μου,
να πετάξετε.
Μπορείτε αγάπες μου,
να ζήσετε.
Είμαι περήφανος για εσάς,
αντέχετε τα σκοτάδιά μου,
ακόμα και για λίγο,
είναι αρκετό.
Αγαπητοί μου,
πάμε για την αυλαία.
Σκηνή 22η
Κάθε σκηνή και μια σφαγή,
πλέον στέκομαι διάφανος μπροστά σας.
Τα μάθατε όλα,
έμαθα και εγώ μαζί σας.
Extra
Υπάρχει φως γιατί η παρουσία μου στα πιο σκοτεινά,
ήταν οι αχτίδες που δεν έχουν πέσει εκεί ποτέ.
Υπάρχει φως γιατί πλέον είμαι διάφανος,
τίποτα πλέον δεν το εμποδίζει να φτάσει σε κάθε γωνιά.
Υπάρχει φως γιατί άνοιξα τα μάτια,
χαλάρωσα τον πόνο, τον απεγκλώβισα.
Τόσο φως δεν χρειάζεται να ξοδευτεί,
λουλούδια, ζώα και όνειρα θα θρέψει.
Ζεσταίνει την άγονη γη της ψυχής,
σαν μητρικό χάδι στο μάγουλο,
σαν την καλημέρα της εράστριας.
Ένας καταρράκτης φωτός.
Υπάρχει φως γιατί καθάρισα το βλέμμα,
τα χρώματα πλημμύρισαν τη ζωή.
13/8/2024-13/08/2026