Αμφιβολία
Η αμφιβολία θρονιάζει μέσα μου,
από απόσταση την κοιτάζω.
Ακίνητη απέναντί μου,
με παρατηρεί,
με μετράει.
Μου αλλάζει όλη την ιστορία,
παραμορφωτικός φακός,
με ταΐζει με «εσύ είσαι υπερβολικός»,
με ντύνει με «μήπως δεν έγινε έτσι»,
δεν με αφήνει να θυμηθώ τα άγρυπνά μου βράδια.
Αλλοιώνει τη μνήμη,
μπασταρδεύει τις αναμνήσεις,
μπερδεύει τα λόγια που με χάραξαν.
Θάβει σε όνειρα τα δάκρυά μου –
ποτέ δεν υπήρξαν.
Η αμφιβολία κρύβεται πίσω από κάθε σκέψη,
τα παραμορφώνει όλα.
Ποτέ δεν έγιναν αυτά που έζησες·
όλα είναι η πλούσια φαντασία σου.
Αργό δηλητήριο με γεύση αγάπης με ποτίζει·
στο τέλος, στην άκρη κάθε σκέψης,
με κρεμάει για παραδειγματισμό.