Πτώση
Έριξα στο πάτωμα το κρασί,
έσκισα όλα τα χαρτιά,
έκαψα τα ρούχα στην αυλή.
Ό,τι με προσδιόριζε, το άφησα να χαθεί,
ό,τι με χαρακτήριζε, με μανία το ξερίζωσα.
Κράτησα για το τέλος δύο χαμόγελα,
παιδικά μάτια και ένα «μπαμπά, σ’ αγαπώ».
Οι σκιές μου έμειναν μαζί μου,
στο κατόπι μου, να με ακολουθούν.
Μέσα στην απλότητα αυτή,
μέσα στην αγνότητα της πτώσης μου,
κράτησα τις ζωγραφιές σας,
θησαυρός να μου θυμίζει να ζω.