Αράδες
Οι αράδες αυτές σαν αράχνες
υφαίνουν με λέξεις τον ιστό.
Ένα συναίσθημα να φυλακίσουν,
μια ύπουλη επιθυμία να τις ταϊσει.
Εγώ δεν είμαι ποιητής,
δεν κατέχω αξιώματα,
δεν ζητώ αναγνώριση,
είμαι ένα φύλλο που ήθελε να είναι δέντρο.
Οι αράδες αυτές χαρακιές στιγμής,
πάνω σε κλειστές πληγές.
Να κρατάνε το αίμα ζεστό να τρέχει,
μην ξεχαστώ ότι ζω.