Τικ Τακ Τικ Τακ
Αυτός ο μονότονος ήχος,
σαν μια βρύση να στάζει.
Αυτή η επανάληψη μέσα στο σκοτάδι,
σαν ένα γερασμένο καράβι,
στην άκρη της αβύσσου να σαλπάρει.
Αυτή η μονότονη φωνή,
που όλο με διατάζει.
Αυτή η χροιά σαν γυαλί με χαράζει,
μέσα στης σιωπής μου το βασίλειο,
τους φόβους μου απέναντί μου παρατάσσει.
Πέσε,
γονάτισε,
ικέτεψε,
σπάσε.