14/02/2026
Στέκεται έξω από το σπίτι,
στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Η μοναξιά του
ένα βήμα πίσω.
Τα μάτια μου καρφωμένα στην είσοδο.
Στα χέρια του
ένα δώρο.
Ανοίγει η πόρτα.
Δεν είναι αυτός.
Κάποιος βγαίνει βιαστικά.
Καρδιοχτύπι.
Ανοίγει ξανά.
Βγαίνει διστακτικά,
σαν να δραπέτευσε,
σαν να κάνει κάτι λάθος.
Συναντιόμαστε στην καγκελόπορτα.
Μια βουβή αγκαλιά.
«Χρόνια πολλά, γιέ μου.»
«Σε ευχαριστώ, μπαμπά.»
«Αυτό είναι για εσένα.
Θα σε δω σε τρεις ημέρες.»
Φιλί στα γρήγορα.
Η πόρτα κλείνει.
Πάλι.